images/logo.png

Η πρώτη επιδρομή ήταν η Βυζαντινή, οι Ηπειρώτες και οι Μακεδόνες (Σίνα, Δούμπας, Καραγιάννης κτλ.) ήταν η δεύτερη. Το τρίτο κύμα ήταν οι λεγόμενοι «ελεύθεροι εργάτες», οι οποίοι ήρθαν στην Αυστρία για εθελοντική (?) εργασία στη τελική φάση του Τρίτου Ράϊχ. Το 1950, η τέταρτη επιδρομή άρχισε με την μεγάλη φυγή προς τις δυτικές χώρες. Ο λόγος ήταν η αδυναμία απορρόφησης των φοιτητών στα ΑΕΙ και το άδικο σύστημα εξετάσεων.

 

Η Αυστρία δέχθηκε ένα πολύ μεγάλο μέρος φοιτητών απ΄όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ο λόγος για αυτή την επιλογή ήταν η άνευ εξετάσεων εισαγωγή, το φτηνό κόστος ζωής και η σχετικά κοντινή απόσταση από τη πατρίδα.
Η επιλογή των περισσοτέρων έπεσε στις σχολές της Βιέννης, του Graz, του Innsbruck, και μερικών λίγων του Leoben.

Η πρωτεύουσα της Αυστρίας, τότε, στα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση από την τετραεθνή κατοχή απορροφούσε άνετα τον μικρό αριθμό νεαρών Ελλήνων, περίπου 600 ψυχές, αλλά στο Graz δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Σε αυτή την ήσυχη μεσαία πόλη των συνταξιούχων η παρουσία των φοιτητών, με το νότιο ταπεραμέντο, ήταν έντονα αισθητή και δημιούργησε πολλές φορές προβλήματα με τους ντόπιους παράγοντες. Όταν στα καφενεία της Jakominiplatz ηχούσαν οι χαρούμενες φωνές των Ελλήνων φοιτητών, οι ηλικιωμένοι Αυστριακοί θαμώνες έχαναν συχνά την υπομονή τους και, μάλιστα όπως λέγεται, κατά καιρούς μερικά καφενεία δεν δεχόντουσαν Έλληνες. - Αυτοί χάσανε ... γιατί μεταξύ αυτών ήταν πολλά παιδιά που έγιναν μετά σπουδαίοι και τρανοί στις επιστήμες και στις τέχνες.

Από αυτούς που ενεγράφησαν μετά τα δύο πρώτα χρόνια, έφυγαν οι μισοί για άλλες χώρες, ή εγκατέλειψαν την προσπάθεια να εκπληρώσουν την επιθυμία των γονέων τους για πανεπιστημιακή μόρφωση διαλέγοντας συχνά κάποιον άλλο τομέα στον οποίο είχαν επιτυχία.

Όπως οι Έλληνες το συνηθίζουνε από την αρχαιότητα, έτσι και οι φοιτητές της Αυστρίας ήταν χωρισμένοιθ σε πολλές γεωγραφικές και πολιτικές ομάδες και σε τρία μεγάλα γκρουπ: οι φοιτητές του πανεπιστημίου, του πολυτεχνείου και οι καλλιτέχνες. Στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων γίνονταν θυελλώδεις συζητήσεις και ευτράπελα.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών σημειώθηκαν πολλά ειδύλλια μεταξύ Αυστριακών και Ελλήνων. Πολλά δε από αυτά κατέληξαν σε ευτυχισμένους γάμους.

Από το 1970 και μετά οι Έλληνες φοιτητές στην Αυστρία λιγόστεψαν.
Μετά το 1980, που δυσκόλεψαν οι προϋποθέσεις για την εγγραφή στα πανεπιστήμια της Αυστρίας οι φοιτητές δεν ήταν πια παραπάνω από 300.

Μετά την επιστροφή μας στη Ελλάδα αποφασίσαμε με πρωτοβουλία του πρώτου μας Προέδρου, Δημήτρη Δούση, να ιδρύσουμε έναν Σύλλογο για όλους όσοι πέρασαν από τις σχολές της Αυστρίας. Οι μετέπειτα Πρόεδροι Δημήτρης Δράκος, Γιάννης Καίσαρης, Πλάτων Δαβάκης, Μάνος Μαυρίδης και ο τωρινός Κώστας Κάτσικας βοήθησαν ώστε ο Σύλλογος αυτός να γίνει ο καλύτερος πρεσβευτής της Αυστρίας στην Ελλάδα και ο ετήσιος αποκριάτικος χορός να αποτελεί το κορυφαίο κοινωνικό γεγονός στην Αθήνα.

Δρ.Ιωάννης Β.Καίσαρης

Συνεχίζεται....